cropped-cropped-MG_64812.jpg

Dansen in Vrijheid

Ik dans al een tijd in vrijheid, helemaal sinds ik het definitief besluit heb genomen om het laatste waar ik me aan vast kon grijpen los te laten.

Maar daarmee is het nog niet gezegd …

Diep verlangen

Als jong meisje ben ik altijd gefascineerd geweest door het leven en heb ik altijd een unieke kijk gehad op ons bestaan. Ergens in mijn puberteit in een moment van wanhoop, ontstond er een diep verlangen om achter de meest substantiële vraag te komen: ‘Wie ben ik?’.

Niet ‘Wie ben ik?’ als persoon, maar ‘Wat Ben ik? Waar besta ik uit? Wat brengt mij Hier?’.

In de wanhoop zag ik het leven niet meer zitten dus ik had twee opties: er een eind aan maken óf dit verlangen najagen. Ik koos, gelukkig, voor de tweede optie. Er was een derde optie, maar die kon ik destijds niet doorzien.

Om dit zielsverlangen na te jagen laat ik op 16 jarige leeftijd een jeugd vol trauma’s, eenzaamheid en verdriet achter me. Ik geef me over aan de zoektocht om erachter te komen Wie ik Ben, in het geloof dat het antwoord mij de innerlijke vrijheid zou geven waar ik zo hevig naar verlangde.

Het zorgde voor een jarenlange obsessie, tien jaar om precies te zijn.

Onthechting

De zoektocht brengt me zowat naar alle hoeken van de wereld, zowel in het uiterlijk bestaan als in het innerlijk bestaan. Op de momenten wanneer ik dacht dat ik het antwoord gevonden had, liep het uit op een teleurstelling.

Zo struin ik van de ene illusie naar de andere illusie. Zoals de illusie dat ik nog ‘delen’ in mezelf te ‘helen’ zou hebben voordat ik mijn ware zelf kan zijn en in vrijheid kan dansen.

Alhoewel ik ontzettend veel leer, raak ik verbazingwekkend genoeg steeds verder weg van het vinden van het antwoord. Keer op keer openbaart er zich een nieuwe gelaagdheid in mezelf die ervoor zorgt dat ik niet werkelijk vrij kan zijn.

‘Houd het dan nooit op!?’, roep ik uit frustratie of was het verdriet? Want dansen in vrijheid is wat ik wil, en waarom wordt mij deze dans ontnomen? Wie heeft het lef?

In de frustratie en ongenoegen zet ik me af van alles om me heen en keer ik naar binnen.

Ik onthecht mezelf van mijn materiële bezittingen. Ik bedank in geschrift mijn dierbare contacten en neem afscheid van het leven dat mij tot dit punt heeft gebracht, om gehoor te geven aan een stille hartsverlangen. De wereld rond reizen.

Door het maken van deze keuze open ik onverwachts de zoveelste beerput vol met (oude) angsten, conditioneringen en vastgeroeste overtuigingen. De reis doet daar nog een schepje bovenop en zet voor even mijn hele wereld op z’n kop.

De ontmoetingen en ervaringen, die geheel een uiting lijken te zijn van synchroniciteit, doorbreken alle denkbeelden die ik heb over mezelf en de wereld waarin ik leef.

Maandenlang stromen er onzuiverheden en onwaarheden uit mijn systeem.

Nog nooit heb ik zo vaak achter elkaar fysieke en energetische ‘kwaaltjes’ gehad als in de afgelopen maanden, en ‘vreemd’ genoeg gaat het gepaard met een innerlijk gevoel van opluchting en vreugde.

In het oog van de oorkaan

Op 16e jarige leeftijd, toen de zoektocht begon, wilde ik niet meer leven. De pijn en het verdriet was te overweldigend en de IK-identificatie te sterk.

Tien jaar later brengt het leven mij naar eenzelfde soort punt van wanhoop.

Dit keer kies ik niet voor optie één of optie twee. Ik kies voor optie drie: oog in oog komen met dat deel in mij die ernaar verlangt om hier niet meer te zijn en op wil gaan in het niets, in vrijheid.

In plaats van me er tegen te verzetten ga ik de confrontatie aan (let op: niet het gevecht!) en zak ik er helemaal doorheen. Toen gebeurde het.

Als druppel word ik opgeslokt in de grote oceaan om in het oog van de oorkaan te zien wat ik al die tijd over het hoofd zag.

‘Ik ben niet een druppel in de oceaan. Ik ben de volledige oceaan, in een druppel.’

Een diepgaande zelfrealisatie ontlaad een onbeschrijfelijk gevoel van thuiskomen. Ik ontwaak in puur bewustzijn. Het is magisch, waarachtig prachtig.

Terwijl ik dit schrijf staan tranen van geluk in mijn ogen.

Al die tijd heb ik mezelf in de weg gestaan. Ik was het zelf die het lef had om de dans van mijn leven te staken door aandacht te geven aan de never ending zoektocht.

NU verdwijnt de zoektocht samen met al mijn vragen over ‘Wie ik BEN’. Niet omdat ik het antwoord heb gevonden maar omdat ik erachter ben gekomen dat er niets is om gevonden te worden.

Hoe kun je naar iets op zoek zijn wat je nooit kwijt bent geraakt? De zoektocht is een zoveelste illusie die ik heb mogen doorzien. Want het is zo simpel als Mooji het verwoord:

‘The place you are looking for is the place from which you are looking’.

Het is tijd om te dansen op het podium van het leven. Voorzover ik dat niet altijd al heb gedaan ;). Om vanuit de Stilte in mezelf het ware ritme van mijn leven te laten ontstaan, in volledige overgave en vertrouwen.

In alle openheid en eerlijkheid zal ik mijn levensverhaal, mijn innerlijke strijd en levenslessen die mij naar Innerlijke Vrijheid hebben gebracht verder openbaren. 

‘You find freedom inside – nowhere else. In the heart of every human being is that one space which is free, which is filled with peace, and which is full of Love.’

Welkom, en voel je vrij om mijn pagina te volgen op facebook: Gretta Martina en te volgen op Instagram: GrettaMartina.

Namasté,

सच्चितानन्द ♡

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *